ACT Indy.org

ต่อจาก ตอนที่ 2

Verbs

(คำกริยา)

Verb  คือ  คำที่บอกอาการ  หรืออาการของนาม , สรรพนาม  รวมทั้งคำที่เป็นนามโดยสมมติ  สามารถแบ่งได้หลายวิธี  เช่น

1.  การแบ่งโดยถือเอากรรมเป็นหลัก  ได้แก่

1.1  Transitive  verb  คือ  กริยาที่ต้องการกรรม  เช่น

We  eat rice.

My  father  gave some  money  to  me.

They  killed the snake.

We  love him  a  lot.

1.2  Intransitive  verb  คือ  กริยาที่ไม่ต้องการกรรม  ไม่จำเป็นต้องมีกรรม

มารองรับอาการกระทำนั้น  เช่น

He  runs quickly.

You  smile sweetly.

They  danced well.

The  policeman  breathes deeply.

2.  การแบ่งโดยถือเอาการแสดงของอาการของกริยา  และการใช้เป็นหลัก  ได้แก่

2.1  Auxiliary  verb (Helping  verb  หรือ  Modals)  คือ  กริยาทีทำหน้าที่

ช่วยกริยาตัวอื่นในประโยค  เพื่อแสดง  Tense (กาล)  ,  voice (เสียง)

หรือลักษณะอื่นๆ  เช่น  การถาม  ,  การตอบ  ,  การปฏิเสธ

He  is singing.

He  is not  singing.

Is he  singing ?  Yes,  he  is.

He  is singing,  isn’t  he ?  No,  he  isn’t.

What  is he  doing ?  He  is singing  a  song.

Is he  singing  or  dancing ?  He  is dancing.

จากตัวอย่าง  “is”  เป็น  Auxiliary  verb  ตามด้วย  Verb  หลักช่องที่ 1

เติม  “ing”  เป็นการแสดง  Tense  บอกให้รู้ว่าเวลานี้เขากำลังกระทำ

สิ่งนั้นอยู่ , “is”  ยังช่วยสร้างประโยคปฏิเสธ , คำถามทุกชนิด  และแสดง

Voice

They  have gone  school.

They  have not  gone  to  school.

Have they  gone  to  school ?  Yes,  they  have.                                             They  have gone  to  school,  haven’t  you ?  No,  they  haven’t.

Where  have they  gone ?  They  have gone  to  school.

Have  they gone  to  school  or  to  market ?  To  school.

จากตัวอย่าง  “have”  เป็น  Auxiliary  verb  ตามด้วย  Past  participle

(กริยา  3  ช่อง)  เป็นการแสดง  Tense  บอกให้รู้ว่า  เขาทั้งหลาย

ทำสิ่งนั้นแล้ว  และผลของการกระทำยังคงปรากฏอยู่  ทั้งช่วยสร้างประโยค

ปฏิเสธ , คำถามทุกชนิด  และแสดง  Voice  เช่นเดียวกับ  “is”

2.2  Principal  verb (Main  verb)  คือ  กริยาจริงของประโยค  เป็นส่วนที่แสดง

อาการกระทำหรือบอก อาการจริงของประธาน  ซึ่งเป็นได้ทั้ง  Transitive

verb  และ  Intransitive  verb , Principal  verb  จึงเป็นส่วนที่สำคัญที่สุด

ในประโยค  เช่น

They  must  speak English.

We  work every  day.

The  manager  left message  for  you.

He  will  write a  letter.

The  boy  can  read this  book.

She  may  leave this  room.

The  old  woman  walk slowly.

My  uncle  has  bought a  new  car  since  last  month.

The  waitress  dropped the  cups.

I  am  doing  my  homework now.

Auxiliary  verbs

มีทั้งหมด 24  คำ  ดังนี้

Tense  of  the  twenty – four auxiliary  verbs.

Affermative  Form	Past	Full  Negative  Form		Shortened  Negative  Form
		Present	Past	Present	past
Verb  to  be is am are	was were	is  not am  not are  not	was  not were  not	isn’t - aren’t	wasn’t weren’t
Verb  to  have have has	had	have  not has  not	had  not	haven’t hasn’t	hadn’t
Verb  to  do do does	did	do  not does  not	didn’t	don’t doesn’t	didn’t
will shall can may must need dare ought (to) used (to)	would should could might - - - ought (to) used (to)	will  not shall  not can  not (cannot) may  not must  not need  not dare  not ought  not (to) -	would  not should  not could  not might  not - - - Ought  not (to) used  not (to)	won’t shan’t can’t mayn’t - - - oughtn’t (to) usedn’t (to)	wouldn’t shouldn’t couldn’t mightn’t - - - oughtn’t (to) usedn’t (to)

การใช้ Verb  to  be

Verb  to  be  ได้แก่  is , am , are , was , were , been , be

หน้าที่ของ  Verb  to  be

1.  ใช้เป็น  Principal  verb  ในกรณีที่ไม่มีกริยาตัวอื่นเข้ามาร่วมอยู่กับ  Verb  to  be  และมีความหมายว่า  “เป็น , อยู่ , คือ”  ขณะเดียวกันก็ทำหน้าที่เป็น  Auxiliary  verb  ด้วย

เช่น

Positive	Negative	Interrogative	Answer
I  am  a  teacher. You  are  student. The  boy  is  small. I  was  a  teacher. You  were  students. The  boy  was  small.	I  am  not  a  teacher. You  are  not  student. The  boy  is  not  small. I  was  not  a  teacher. You  were  not  students. The  boy  was  not  small.	Am  I  a  teacher ? Are  you  students ? Is  the  boy  small ? Was  I  a  teacher ? Were  you  students ? Was  the  boy  small ?	Yes,  you  are. Yes,  we  are. No,  he  isn’t. Yes,  you  were. Yes,  we  were. No,  he  wasn’t.

2.  ใช้เป็น  Auxiliary  verb  ประกอบ  Tense  ต่างๆ  คือ

1.  ใช้นำหน้า  Verb  ช่องที่ 1  ที่เติม  -ing  ซึ่งเรียกว่า  Present  participle  นำไปใช้

ในรูปประโยค  Continuous  tense  เช่น

Present  continuous  tense         :  We  are reading  our  books.

Past  continuous  tense               :  We  were reading  our  books.

Future  continuous  tense           :  We  will  be reading  our  books.

2.  ใช้นำหน้า  Verb  ช่องที่ 3  หรือ  Past  participle  ในรูป   Passive  voice  เช่น

Simple  present  tense                :  The  dog  is hit  by  me.

Present  continuous  tense :  The  dog  is  being  hit  by  me.

Present  perfect  tense                :  The  dog  has  been hit  by  me.

Simple  past  tense                      :  The  dog  was hit  by  me.

Past  continuous  tense              :  The  dog  was  being hit  me.

Past  perfect  tense                      :  The  dog  had  been  hit  by  me.

Simple  Future  tense          :  The  god  will  be  hit  by  me.

3.  การใช้  Verb  to  be  ตามด้วย  to (to  be  to)  จะมีความหมายว่า

“จะ , จะต้อง”  แสดงถึงหน้าที่  ที่จะต้องกระทำ  หรือความเป็นไปได้ว่าจะต้องทำ

เช่น

I  am  to  go  home  tomorrow.

He  is  to  be  a  doctor.

They  are  to  play  tennis.

4.  ใช้นำหน้าสำนวน  about  to  แปลว่า  จะ  แสดงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

อันใกล้  เช่น

My  little  son  is  about  to  come  here  soon.

We  are  about  to  go  home  within  one  hour.

He  is  about  to  marry  her  a  few  days  from  now.

5.  ใช้ในประโยคคำสั่ง  หรือคำอวยพร  โดยใช้นำหน้าคำ  Adjective  ซึ่งต้องใช้  “be”

นำหน้า  เช่น

Be  quiet.  We  are  sleeping.

Be  happy  on  New  Year’s  Day.

Be  quick.  We  must  hurry.

ถ้าจะปฏิเสธให้ใช้  “don’t”  นำหน้า  เช่น

Don’t  be  silly.

Don’t  be  ugly.

Don’t  be  sad.

Don’t  be  noisy.

6.  “is”  ใช้กับประธานที่เป็นเอกพจน์

“am”  ใช้กับประธาน  “I”

“are”  ใช้กับประธานที่เป็นพหูพจน์

“am  not”  ไม่มีรูปย่อ

เรียบเรียงโดย อ.กษิรา เดโชพุทธิโภคิน (โรงเรียนอุดมดรุณี จ.สุโขทัย)